De opkomst voor de wedstrijden die al om 10.00h aanvingen met onder meer een dikke bandenrace was erg groot. Het camperpark was indrukwekkend vol  te noemen. Je ziet dat het MTB en leeft en dat de jeugd er lol aan beleeft en het kan waarderen.

Alleen het weer werkte niet mee en de hele morgen waren de hemelsluizen open. Gelukkig hielden de tenten het droog en kon er toch genoten worden van spijs en drank. Pas tegen de middag nam de regen een beetje af. Het parcours had er gelukkig niet onder te leiden. Het was uiteraard nat en de modder vloog in het rond maar door de zandige ondergrond kon er toch overal gefietst worden.

De wedstrijden verliepen snel en waren spannend. Er werd behoorlijk strijd geleverd in alle categorieen. Prachtig om de kleine mannen en vrouwen rond te zien gaan of hun leven er van af hangt. Ze hadden er wel allemaal zin in, en uiteindelijk was iedereen een winnaar !

De voor- en achterrijders deden goed werk en moesten af en toe nog behoorlijk doorrijden om voor te blijven !

Met rond de 160 starters was dit zeker een geslaagd evenement te noemen !

De fotoreportage kun je vinden op ons YouTube kanaal te bereiken via onze Media pagina of  hier klikken

Het is nog vroeg in de morgen als we ons vandaag klaarmaken om richting Anhée te vertrekken. Daar vindt immers de 13e editie plaats van de Bocq-marathon. Een nieuwe plaats en naam van het bekende Lustin gebeuren dat voorheen La Gauloise noemde. Dat het de 13e editie is, zullen we zonder dat we het nu beseffen aan de lijve moeten ondervinden.

Als we onze woonplaats verlaten is er geen wolkje aan de lucht. Het is aan de frisse kant, maar absoluut droog en dat is heden ten dage meer een wonder dan een gewone vaststelling. Het ziet er echt niet naar uit dat er vandaag een druppel regen zal vallen. Wij dus uiterst gelukkig.

Weg zijn wij, met als bestemming Anhée, ongeveer een uur en tien minuten rijden. Als ergens voorbij Namen enkele druppels op de vooruit beginnen te tikken, denken we: “Dit is maar een klein miezerig buitje, zal rap van de baan zijn.” Hoe dichter we ons doel benaderen, neemt echter de intensiteit van de regenval toe en bij de tijd dat we onze bestemming bereiken, regent het oude wijven. Dit is niet zomaar wat regen hoor, als we de parking oprijden, merken we dadelijk het plaatselijke riviertje dat hier kolkend buiten zijn te kleine oevers treedt.

Iets minder dan een uur blijven we twijfelend in de wagen zitten, links en rechts van ons hebben al talloze potentiële deelnemers er de brui aan gegeven en zijn wederom huiswaarts vertrokken. Uiteindelijk besluiten we om eens in de sporthal die dient als vertrekplaats te gaan kijken. Het water gutst nog steeds met bakken uit de lucht en we twijfelen om na een telefonisch gesprek met het thuisfront niet terug te rijden en een gewone toertocht te bollen waar het droog is. Maar zoals Claudia achteraf verwoordde, zijn we FUJII diehards en besluiten we hier toch te starten.

Het vertrek achter de sporthal is alles behalve bemoedigend, een grasterrein waar je onmiddellijk zonder overdrijven een dikke 10 centimeter met beide wielen in wegzakt. Wat volgt is verre van beter. Overal waar je kijkt en niet kijkt, is er modder. Beklimmingen zijn veranderd in neerwaartse afdalingen van modderstromen, onbeïnvloedbare watermassa’s en erosie. Dit is duidelijk een puur gevecht tegen de elementen van de natuur.

Dat het materiaal hieronder te lijden heeft, behoeft geen twijfel. Voor mezelf moet ik na slechts 18 km bemerken dat het voorbij is met de achterrem. Nada, ziltch, noegabollen, gedaan. Gelukkig doet die het vooraan nog heel goed. Sommige stukken van het parcours zijn echter ontembaar. Onvoorspelbare vijvers van modder en water, soms reikend tot boven kniehoogte. Afdalingen worden gevaarlijk glad door papperige modder en onvoorspelbare modderstromen waarbij de ondergrond niet af te lezen valt. En ondertussen blijft de regen met bakken uit de lucht vallen.

Met een gemiddelde snelheid van ongeveer 14 km/h blijven we doorploegen in zoals het lijkt de eeuwige modder. Bij wijlen vloekend op alles wat ons lief is, al helpt ons dit geen stap verder, maar ‘t is de emotie van ‘t moment en we doen het toch. Vaak staan we trouwens ook te voet, want op onze zomerbandjes is er op vele plaatsen geen fietsmogelijkheid voor ons. Zeker niet op deze plaatsen waar bijna een halve fiets in de moor verdwijnt.

Aan de laatste bevoorrading, houden we even halt. De ketting heeft dringend wat smeermiddel nodig en ons lichaam wat vast voedsel. De koude die reeds lang op de loer lag, slaat nu in alle hevigheid toe. Onze voeten zijn bevroren, om van de rest nog maar te zwijgen. Maar we zijn nu al zo’n end gevorderd, we moeten de finish halen.

Net na deze bevoorrading, zal Delphine mij achterlaten, want ik heb nu ook de voorrem volledig en verder dan zijn maximale kunnen benut. ‘t Is ermee gedaan, fini. Zij gaat voor wat ze nog uit de kan halen kan. Van anderen weten we niets en dus is alles nog mogelijk. Ikzelf zal de laatste 20km verplicht de afdalingen te voet moeten nemen, een kleine berg af heeft grote tekenen van een zelfmoordaanslag. Mij niet gelaten, maar ik voel me er echt bij momenten niet goed bij.

Aan de finish zal blijken, dat onze Delphine de enige dame was die finishte op de 65km. Al de anderen gaven onderweg op, of besloten op voorhand niet te starten. Delphine wint dus in Anhée de chrono van de 65km.

Met onze kleren nog aan, gaan we onder de douche. Leeg zijn we, hebben het berekoud en de modder blijft er langs alle kanten uitlopen. Bovendien is het water van de douches ijskoud. Maar na enkele minuten lijkt het, alsof we onder lauw water staan te douchen.

Ook de gebroeders Porco mochten ondervinden dat dit geen weggegeven ritje was. Toen één van beiden na 42km onzacht in aanraking kwam met een boom die echter niet uit de weg wou en daarbij van één fiets twee stukken fiets maakte, moesten zij ook ongewild de strijd staken.

Dit was een wedstrijd buiten categorie en zij die er niet waren, mogen er niet over oordelen. Er zijn genoeg anderen die zullen kunnen bevestigen wat wij hier in dit verslag komen te vertellen. Het was meer dan vijf uur de hel! Heeft het geloond? Achteraf bekeken altijd, op de moment zelf, vergeet het.

De eerste 12km na de start en de passage aan de finish, en start van de 2° ronde, werden verkend. Mijn conclusie was onmiddellijk getrokken : het zou loodzwaar worden, continue op en af zonder recuperatiestroken, precies uitgetekend door een sadist! Een masochist, zoals ik, noemt dit dan lekker. Kwestie van jezelf wat moed in te spreken…

Tijdens de nacht viel de regen er met hele emmers uit, het beloofde dus nog zwaarder te worden (vind ik dit eigenlijk nog zo lekker??) Om precies 10u45 (Deutsche grundlichkeit !) werden de 1600 (jawel 1600 dit is gene kleine marathon meer) weggeschoten.

Na 4km klimmen op het asfalt, kon ik rond de 30° postitie het veld in duiken. Daarna bleef het continue omhoog gaan tot kilometer 12, daar kregen we, eindelijk, een afdaling voorgeschoteld. Ik kon me goed handhaven in mijn groepje.

Het enige nadeel in deze marathon is dat diegene van de 55 km samen met de die-hards van de 103 km zijn gestart. Je weet dus niet wie er bij doorkomst aan de finish de brui aangeeft en wie nog verder gaat ploeteren, heel ambetant is dat.

Het gevoel was nooit echt super, en ik voelde dat het een ware veldslag zou worden. Zonder ophouden, bleef het steil omhoog en omlaag gaan, waarbij ik de indruk had dat de klimmen veel langer waren dan de afdalingen, maar dat zal wel te maken hebben gehad met de benen die niet echt soepel draaiden.

Op 5 km van de finish hadden de organisatoren het lumineuze idee opgevat van een “Bergsprint” in te lassen. 300m offroad tegen gemiddeld 25°, gene kattepis dat kan ik u verzekeren. Ik liet deze sprint aan mij voorbij gaan want ik had nog een ronde van 50km voor de boeg en kon alle krachten, ale degene die nog er nog waren, nog goed gebruiken.

Bij aanvang van de tweede ronde stond mijn vader klaar met 2 nieuwe Camelback bidons, Zeker niets te vroeg want het was 25° en de mijne waren leeg tot op de bodem. Ik was doorgekomen als 31°, wat super was en ik helemaal niet verwacht had, dit gaf me toch weer wat moraal.

De tweede ronde startte onmiddellijk met een Stokeu-achtige klim onmiddellijk gevolgd door een La Redoute, dan weet je het wel zeker… stoempen en nog eens stoempen….

Na 70 km moest ik echt door een muur uit (of waren het meerdere muren, ik weet het niet meer). 2 gellekes achter elkaar uitgeknepen in de hoop dat dit soelaas zou brengen… maar echt helpen deed dit niet meer. Het werd gewoon op automatische piloot verder. En als de benen niet echt super zijn, slaat het noodlot meestal ook nog toe en dit viel mij ook deze keer te beurt.

Na 85 km liep ik in een afdaling een scheur op in mijn tubeless-achterband, de latex vloog mij om de oren maar kreeg de scheur onmogelijk gedicht deze was veel te groot. Binnenband hielp ook niet meer en dus was het verdict “opgave”!!

Toen ik een tweetal kilometer verder bij mijn vader aankwam, hij stond daar nog voor mijn laatste colaatje, bleken er nog maar 33 doorgekomen te zijn, klote dus want ondanks het slechte gevoel en de benen die vierkant draaiden zat er wel degelijk een heel goede uitslag in. Jammer maar niet bij de pakken blijven zitten en maar op naar de volgende zeker … De Saarschleifen marathon op 28 mei.

Foto’s van alle Fuji’,s en voor deze gelegenheid een speciale pagina met foto’s van de meeste deelnemers vindt je heel snel op onze media pagina

75 kilometer mountainbike plezier met veel single tracks, enkele kasseienstroken en toch bijna 1400 hoogtemeters. S`morgen om half vijf ging de wekker en ben ik samen met mijn oom vertrokken naar Tangissart. De start zou om acht uur plaatsvinden maar door oponthoud bij de inschrijving werd de start uitgesteld met 10 minuten. Nadat het startschot klonk kon ik mij redelijk van voren handhaven op de startklim. Eenmaal boven gekomen draaiden we het veld in. Doordat alles nog bij elkaar zat was het dringen om je positie te behouden en dit resulteerde in een aantal valpartijen die ik gelukkig steeds kon ontwijken. Na een kilometer of 10 kwam ik een groepje te rijden die er een hoog tempo op nahield. Echter net iets te snel voor mij waardoor ik na 1 uur wedstrijd besloot om toch mijn eigen tempo te gaan rijden.

Toen na 1,5 uur een groepje vanachter uit terug kwam besloot ik om hier aan te pikken. Het tempo zat er goed in maar op de klimmen had ik moeite om te volgen. Hierdoor besloot ik om geen kopwerk te doen wat mij niet in dank werd afgenomen. Toen het tempo na 3 uur wedstrijd wat afnam besloot ik toch om wat kopwerk te doen. Op de eerstvolgende klim trok ik de groep uit elkaar. Toch maar besloten om op ze te wachten maar toen ik daarna weer een gat had van een paar meter en een verkeersregelaar in het Frans zei dat het nog 3 kilometer was heb ik vol doorgetrokken en kon ik van ze wegrijden. Echter duurde deze 3 kilometer wel erg lang en tot mijn verbazing kwam ik kort hierna een bord tegen met nog 5 kilometer te gaan. Blijkbaar zei de verkeersregelaar nog 13 kilometer in plaats van 3….oeps foutje… Hierna nog maar eens alles gegeven om de groep niet terug te laten komen en bolde ik na 3 uur en 27 minuten met overal krampen over de finish. Dit was goed voor een 7e plaats bij de senioren en een 32e plaats overall.

Dan maar snel omgekleed want ik moest nog een ronde van 12 km gaan verkennen en het was al bijna half 3 ! De inschrijvingen waren aan de sporthal waar ook de tenten stonden van het Fuji Team Duitsland, waarvan wij ook gebruik mochten maken. Eenmaal ingeschreven, ging ik op zoek naar de pijlen van het parcours. Het waren vooral brede wegen en lange klimmen, met 2 technische stukken; de klim naar en de afdaling van Ol Fousse d’Outh en dan net voor de aankomst nog enkele technische afdalingen. Na de verkenning had ik een goed gevoel, nog snel iets gegeten, en mij klaar gemaakt om te starten.

Toen vertelde Joris mij dat we een ‘Joekel’ van een startklim op moesten, deze had ik nog niet verkend. Ik ben dan samen met hem deze opreden en inderdaad ! Op mijn Garmin zag ik niet veel meer of minder dan 17 % en zo wel 800 m lang…

Dit beloofde voor de start ! De eerste start van de elites was om half 5, eer al die groepen gestart waren was het aan ons. Maar de elites waren al bijna 15 min vertrokken, toen kon de strijd tegen het dubbelen beginnen ! Ik had voor mezelf uitgemaakt me zeker niet op te blazen in de start klim. Ik ben dan ook niet in het rood gegaan en heb me bij een groepje dames aangesloten.

Fien Lammertyn passeerde me en ik zag haar de hele tijd een 50 m voor me uit rijden. Samen met een Britse hebben we de hele tijd samen gereden om tot Fien te geraken. Net voor Fien reed Marshal A. Voor de klim naar de Fousse d’Outh had ik Fien bij, maar toen gebeurde het… Fien kon een koppel renners, die waren stilgevallen, nog juist passeren en ik stond te voet met de Britse in mijn wiel. Dan het heel stuk maar gelopen… boven wil je dan in klikken en lukt dat niet omdat je plaatjes vol modder zitten…  Dan verlies je natuurlijk tijd! In de volgende technische klimmen ben ik dan nog opgehouden door een bende beginnelingen, die het nodig vonden om hun eerste wedstrijd in Houffalize te rijden.  Jammer maar dan is de vogel natuurlijk helemaal vliegen …

Normaal moesten we 1 startronde en 2 grote rondes van 12 km. Ik reed samen met de Britse naar de finish, bleek dat we daar moesten stoppen ! Ik had me ingesteld om in de 2de ronde het gat naar de voorgangers te dichten, dat mocht dus niet zijn… De Britse was technisch minder aangelegd in de afdalingen, had ik boven geweten dat het de laatste ronde was dan had ik haar daar gepasseerd om 7de te kunnen worden…

Ik ben best tevreden over de wedstrijd, het was een mooie ervaring. Jammer van de opstoppingen maar dat is nu eenmaal mountainbiken …. Op naar de volgende race !

Na even te hebben opgewarmd, was het weer lang wachten voor de start… De spieren koelen af en dan start de motor !

Weg waren we, de benen deden pijn … Het duurde toch een 15 min eer ik echt in een goed ritme zat.
De lange klim een stuk na de start zorgde daar wel voor.

Het was vettig, maar toch nog goed berijdbaar. Gelukkig had ik goede bandjes liggen die veel grip hadden, ik heb nergens moeten lopen. Het materiaal heeft me niet in de steek gelaten ondanks de prut die er overal tussen zat… Alles schakelde nog zoals boter, super gewoon…

De benen waren niet slecht, en de kilometers vlotten goed. Bij aankomst bleek dat ik 1ste dame was, leuk om te horen ! Snel even de handen in de lucht, voor een mooie (vettige) foto… Thanks aan Jos Lecok en Irene, die ondanks het vettige weer toch waren afgezakt om ons moreel bij te staan, respect !

Bij aankomst mijne Fuji maar snel afgespoten, en het onderste gedeelte van mijn lichaam ! Brrr koud, snel een warm douche genomen en Claudia was herboren . Toen nog 1,5 u gewacht op “de prijsuitreiking”… Amai, was me dat de moeite ! Maar goed dat ik zolang gewacht had om dan een geweldige (kleine) beker te krijgen…

Triest hoor. Dat geeft niet echt een stimulatie… Ik vind dat ze hier toch iets meer van hadden kunnen maken. Op naar de open wedstrijd in Houffalize aanstaande zaterdag om half 5. Supporters altijd welkom !

Dus zonder meer een mooi dagje voor het team in Grand Halleux. De sponsoren gaan dit graag zien. Je vindt alle foto’s op onze media pagina.